سلام.

راستش انتخاب اولین پست برای وبلاگ کار خیلی سختی بود. حرف و مطلب برای گفتن اینقدر زیاد که نمیدونیم از کجا باید شروع کنیم! بگذریم….

بالاخره بعد از کلی بحث و تبادل نظر، تصویب شد تا با یه شعر شروع کنیم.حالا یه مشکل جدید!!  کدوم شاعرو کدوم شعر!؟؟

بازم بعد از کلی بحث و تبادل نظر تصمیم بر این شد که با یه شاعرتقریبا گمنام شروع کنیم.

     Emily (Elizabeth) Dickinson

این شاعر امریکایی (1886-1830) زندگی واقعا جالبی داشته. جالبه بدونید آثار ایشون(چهار کتاب شعر) پنج سال بعد از مرگش توسط خواهرش پیدا می شه! یعنی وقتی زنده بود کسی نمی دونسته که همچین شاعر بزرگی اصلا وجود داره. بعضی از اشعارش رو هم که همراه با شیرینی هایی که می پخته به همسایه ها و دوستاش هدیه کرده بود،  رو از اینور اونور جمع کردن!

خیلی سخته یه قابلیت بزرگی داشته باشی و برات مهم نباشه که دیگرون میدونن یا نه. از خویش برستن یعنی این:

LIFE

!I’M nobody 

؟Who are you

؟Are you nobody, too

!Then there’s a pair of us- don’t tell

.They’d banish us, you know

!How dreary to be somebody

How public, like a frog

 To tell your name the livelong day

! To an admiring bog

(این ترجمه فقط یه پیشنهاده و ممکنه ایراداتی داشته باشه که باید به بزرگی خودتون ببخشید، امیدواریم از معنای اصلی فاصله زیادی نداشته باشه.)

زندگی

من کسی نیستم!

تو کی هستی؟

آیا تو هم کسی نیستی؟

اگه اینطوره، ما دوتا هستیم-  به کسی نگیا!

می دونی، ما رو طرد می کنن.

چقدر ملالت آوره که یه کسی باشی!

چقدر عامه ، مثل قورباغه ای

که اسمت رو تمام عمرت هر روز به یه مرداب ستایشگر بگی!